Para ice hockey (ook wel ijssleehockey of ice sledge hockey) is een snelle teamsport op het ijs. De sport is ontstaan in Zweden na de behoefte om te kunnen ijshockeyen met een lichamelijke beperking. Para ice hockey wordt gespeeld op een ijshockeybaan van 60 bij 30 meter. Twee teams van 5 veldspelers en een goalie proberen de puck in het doel van de tegenstander te schieten. De spelers dragen een volledige ijshockey uitrusting: een helm, handschoenen, beenbeschermers, bodyprotector etc. De spelers zitten op een speciaal voor de sport ontworpen slee en bewegen zich voort met twee sticks met prikkers aan de onderzijde. Een wedstrijd duurt 3 periodes van 15 minuten. Tijdens de wedstrijd kunnen de speler continu wisselen met andere spelers van hetzelfde team. Para ice hockey is een ideale manier voor mensen met verschillende lichamelijke beperkingen om te sporten op diverse niveaus. Om mee te kunnen doen moet je over een redelijke armfunctie beschikken. Para ice hockey wordt in een aantal landen in de wereld gespeeld en is sinds 1994 een sport op de Paralympische Winterspelen. In Nederland wordt sledgehockey sinds 1996 gespeeld. Er is op dit moment een team in Amsterdam en een team in Dordrecht. Zie de link ‘Verenigingen’ voor meer informatie. Para ice hockey is in de jaren ’60 ontstaan in Stockholm, nadat mensen die gehandicapt waren geraakt door wilden gaan met het spelen van ijshockey. Zij vonden dat ook mensen met een lichamelijke beperking ijshockey moeten kunnen spelen. Deze opvatting wordt in Nederland gedeeld. De meeste ijshallen in Nederland zijn toegankelijk om para ijshockey in te spelen. In vergelijking met andere landen is er nog veel winst te behalen. Zo zou het mogelijk moeten worden voor spelers om in hun slee te blijven zitten en van het ijs in de bench (spelersbank) te kunnen schaatsen. Hiervoor is nodig dat het onderste deel van de boarding wordt vervangen door plexiglas en dat er ijs of rubberen matten liggen in de bench. Deze aanpassingen zijn verplicht bij internationale wedstrijden.