Zaterdag 13 december stond voor het team van Amsterdam volledig in het teken van para ijshockey, ontwikkeling en plezier. In de ochtend vertrok de ploeg richting Antwerpen voor een wedstrijd tegen de Antwerp Phantoms. Met slechts één wisselspeler op de bank wisten we vooraf al dat het een intensieve en fysiek zware middag zou worden. En dat werd het ook. De eindstand van 0–10 vertelt echter maar een klein deel van het verhaal.

Meer dan een uitslag

Wie alleen naar de cijfers kijkt, mist waar deze wedstrijd werkelijk om draaide. Op het ijs liet Amsterdam namelijk een duidelijke groei zien. Het samenspel was beter dan in eerdere wedstrijden, de puck ging sneller rond en er ontstonden meerdere goed uitgespeelde kansen. Het team zocht elkaar, durfde te combineren en bleef ondanks de druk van Antwerpen positief en strijdlustig spelen.

De goals vielen aan de andere kant, maar het spelbeeld liet zien dat Amsterdam stappen zet. Met iets meer geluk in de afronding had de score er heel anders uit kunnen zien. En juist dát maakt dit soort wedstrijden zo waardevol: ze laten zien waar het team staat en waar de volgende groeistap ligt.

Flexibiliteit en vertrouwen in elkaar

Amsterdam trad aan met:
Jorg (G), Jurrian (C), Joost, Jojanneke, Simone, Richard en Kees Jan.

Door het beperkte aantal spelers werd er continu door gewisseld en speelden alle spelers meerdere posities. Dat vraagt niet alleen fysiek veel, maar ook mentaal. Het mooie was dat dit juist liet zien hoe hecht en sociaal deze groep is. Spelers sprongen voor elkaar in, communiceerden goed en hielpen elkaar waar nodig. Niemand klaagde, iedereen droeg bij.

Dit soort flexibiliteit en onderling vertrouwen is onmisbaar in para ijshockey en vormt een belangrijke basis voor verdere ontwikkeling, zowel individueel als in teamverband.

Sterk en sportief Antwerpen

De Antwerp Phantoms speelden met een sterke en ervaren ploeg:
Luc (G), Glenn, Cedric, Ruben, Yves, Lauren, Dominic, Lucas, Thomas en Axel.

Hun ervaring en efficiëntie voor het doel maakten uiteindelijk het verschil. De Phantoms speelden geconcentreerd, benutten hun kansen en bleven sportief in de duels. Een tegenstander waar je van leert — precies wat je nodig hebt om als team beter te worden.

De cijfers (voor de statistieken)

1e periode

• 3:00 – 1-0 Thomas (assist Glenn)
• 5:16 – 2-0 Cedric (assist Yves)
• 11:40 – 3-0 Cedric (assist Thomas & Lucas)

2e Periode

• 26:32 – 4-0 Cedric (assist Glenn)
• 26:55 – 5-0 Thomas (assist Ruben)
• 29:02 – 6-0 Axel (assist Cedric)

3e Periode

• 38:33 – 7-0 Lauren (assist Thomas)
• 41:40 – 8-0 Glenn
• 43:59 – 9-0 Glenn
• 44:25 – 10-0 Yves (assist Thomas)

Samen aan tafel, samen onderweg

Na het laatste fluitsignaal volgde misschien wel het mooiste moment van de dag. Geen rivaliteit meer, geen scorebord — maar samen aan tafel. Spelers, coaches en begeleiders van beide teams genoten van een heerlijke Italiaanse maaltijd. Er werd gelachen, nagepraat en ervaringen werden gedeeld. Precies dát laat zien waar para ijshockey om draait: verbinding, respect en plezier.

De terugreis richting Nederland voerde door mistige landschappen. Moe, maar voldaan. Een team dat alles had gegeven, nieuwe stappen had gezet en vooral had genoten van een dag vol sport.

Waarom dit soort wedstrijden zo belangrijk zijn

Wedstrijden als deze zijn onmisbaar voor de ontwikkeling van een para ijshockeyteam. Ze bieden speeltijd, ervaring, inzicht en vertrouwen. Ze leren spelers omgaan met tegenslagen én successen. En misschien nog wel het belangrijkste: ze versterken het teamgevoel.

Zaterdag 13 december was er geen twijfel mogelijk — dit was een heerlijke para ijshockeydag, waarin plezier, groei en samenhorigheid centraal stonden. En daar bouwen we op verder.